Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.
×zamknij
Korzystaj z serwisu jako: Dzięki temu otrzymasz treści dopasowane do Twoich potrzeb.
Zobacz również:
< powrót

Diatoniczna skala

rodzaj terminu: wysokość dźwięku

Dźwięki diatoniczne odpowiadają białym klawiszom fortepianu. Termin wziął się z greki (dia tonos, czyli poprzez wszystkie dźwięki)

Cały system muzyki starożytnej Grecji opierał się na tych dźwiękach, potem został zapomniany, a potem odtworzony w średniowieczu… błędnie. Ale efekty były dobre. W użyciu były cztery podstawowe skale diatoniczne, wszystkie postępujące tylko po tych siedmiu dźwiękach białych klawiszy:

dorycka – od d

frygijska – od e

lidyjska – od f

miksolidyjska – od g

Potem wprowadzono jeszcze skale jońską i eolską. Ta pierwsza, od c, stała się potem gamą C-dur, ta druga zaś – gamą a-moll.

Skalę diatoniczną można utworzyć przez sprowadzenie do jednej oktawy dźwięków uzyskanych przez zbudowanie szeregu 7 kwint: f-c-g-d-a-e-h i niektórzy autorzy wolą ją definiować właśnie w ten sposób.

W szerszym znaczeniu diatoniczny znaczy „oparty na dźwiękach danej gamy (i tylko na nich)”. Postęp diatoniczny w D-dur: d-e-fis-g-a-h-cis-d.

Ścisła diatonika obowiązywała w chorale gregoriańskim. W reakcji na nadmiar chromatyki w drugiej ćwierci XX wieku kompozytorzy powrócili do ścisłej diatoniki – zwłaszcza Igor Strawiński. Ale Strawiński nie pisał utworów opartych na dawnych tonacjach: swobodnie kształtował melodię i jeszcze swobodniej – harmonię.

 

 

drukuj pdf

zobacz również:

Chromatyka +dodaj do schowka
Wiedza
Terminy

Chromatyka jest rozszerzeniem skali diatonicznej przez podwyższenie lub obniżenie któregokolwiek jej stopnia

Rytm +dodaj do schowka
Wiedza
Terminy

Rytm to następstwo dźwięków w czasie

Klaster +dodaj do schowka
Wiedza
Terminy

Jeden z ciekawszych efektów muzyki współczesnej!

Serializm +dodaj do schowka
Wiedza
Terminy

Jest to kierunek w muzyce dwudziestego wieku, pochodzący od muzyki dodekafonicznej