Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.
×zamknij
Korzystaj z serwisu jako: Dzięki temu otrzymasz treści dopasowane do Twoich potrzeb.
Zobacz również:
< powrót

Couperin François (1668-1733)

epoka: barok

François Couperin to jeden z największych kompozytorów francuskiego baroku, mistrz klawesynu

Urodził się i zmarł w Paryżu, w rodzinie muzycznej, najliczniejszej i najbardziej znamienitej w Europie obok dynastii Bachów. Dla odróżnienia od reszty członków swego rodu zwany był Wielkim (Le Grand). W 1685 r. objął odziedziczone po ojcu stanowisko organisty kościoła Saint-Gervais w Paryżu (po nim przejął je Nicolas Couperin, a następnie inni członkowie rodziny). W 1693 r. otrzymał tytuł organisty króla (był nim wówczas Ludwik XIV, Król-Słońce), zaś w 1717 r. został nadwornym organistą i kompozytorem. Był także wirtuozem klawesynu i mistrzem w dziedzinie twórczości na ten instrument, która przyniosła mu największą sławę. Napisał ponad 230 miniatur, pełnych elegancji i poczucia humoru, układając je w analogiczne do suity układy cykliczne, zwane przez niego ordres, i publikując je w kolejnych księgach (1713 r., 1717 r., 1722 r., 1728 r.). Cechuje je wyrafinowana, odkrywcza harmonika, o często nierozwiązywanych dysonansach.

François Couperin, Les Baricades Mistérieuses

Do twórczości  François Couperina należą również dwa organowe opracowania mszy: Messe pour les paroisses oraz Messe pour les couvents (1690 r.), wokalno-instrumentalne utwory religijne: Leçons de ténèbres (1714 r.), offertoria i motety, a także świeckie airs na głos z basso continuo, do których należą m.in. Brunette (Brunetka) i Epitaphe d'un Paresseux (Epitafium lenia) oraz kanony na 3 głosy. Jego traktat dydaktyczny L'Art de toucher le clavecin (1716 r.) zawiera wskazówki dotyczące klawesynowej ornamentacji, sposobu wydobycia dźwięku i nowego systemu palcowania z użyciem kciuka, co zostało przejęte przez Jana Sebastiana Bacha.

Pièces en concert to suita złożona z części koncertów kameralnych François Couperina, opracowanych na wiolonczelę i smyczki przez Paula Bazelaire (1886-1958), francuskiego wiolonczelistę i znanego pedagoga. Składają się na nią Prélude, Siciliene, La Tromba (Trąbka), Plainte (Skarga), Air De Diable (Melodia Diabła), w większości zaczerpnięte z dziesiątego z Koncertów królewskich, a także z szóstego ze zbioru koncertów Les Goûts réunis. Suita ta istnieje również w wersjach na wiolonczelę z towarzyszeniem  fortepianu oraz z kwartetem smyczkowym.

dr Katarzyna Naliwajek-Mazurek

 

Ciekawostki

François Couperin uważał, że wkraczając w dziedzinę muzyki, odkrywamy, iż jest ona piękniejsza od samego piękna.

drukuj pdf

zobacz również:

Scarlatti Alessandro (1660-1725) +dodaj do schowka
Wiedza
Kompozytorzy

Jeden z najważniejszych kompozytorów przełomu XVII i XVIII wieku, który walnie przyczynił się do muzycznego rozwoju Neapolu

Scarlatti Domenico (1685-1757) +dodaj do schowka
Wiedza
Kompozytorzy

Rówieśnik Bacha i Händla, choć najmniej z nich doceniany. Mimo bogatej twórczości wokalno-instrumentalnej, jest pamiętany głównie dzięki sonatom klawiszowym

Purcell Henry (1659?-1695) +dodaj do schowka
Wiedza
Kompozytorzy

To najwybitniejszy angielski kompozytor wczesnego baroku, autor słynnej opery Dido and Aeneas. W Anglii uzyskał sławę geniusza już za życia, a po śmierci nazwano go brytyjskim Orfeuszem

Corelli Arcangelo (1653-1713) +dodaj do schowka
Wiedza
Kompozytorzy

Był jednym z najbardziej wpływowych muzyków baroku. Pisał głównie muzykę na instrumenty smyczkowe (sonaty solowe i triowe oraz concerti grossi)