Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.
×zamknij
Korzystaj z serwisu jako: Dzięki temu otrzymasz treści dopasowane do Twoich potrzeb.
Zobacz również:
< powrót

Wolfgang Amadeusz Mozart | Koncert klarnetowy A-dur KV 622

kompozytor: Wolfgang Amadeusz Mozart
rodzaj: instrumentalne
Koncert klarnetowy A-dur KV 622 | Wolfgang Amadeusz Mozart

Ostatnie instrumentalne dzieło Mozarta

Części utworu:

Allegro

Adagio

Rondo: Allegro

 

Ostatnim instrumentalnym dziełem Mozarta, ukończonym niecałe dwa miesiące przed śmiercią, stał się Koncert klarnetowy A-dur KV 622. Powstał, podobnie jak wcześniejsze utwory z ważną partią klarnetu (np. Trio „Kegelstatt” KV 498 oraz Kwintet A-dur KV 581) dla wybitnego muzyka, przyjaciela kompozytora – Antona Stadlera (1753-1812). Mozart dość skrupulatnie prowadził dokumentację komponowanych przez siebie utworów. Nutowe incipity kompozycji, opatrzone dzienną datą ukończenia pracy, odnotowywał w prowadzonym od lutego 1784 roku katalogu (Verzeichnüss aller meiner Werke). Ale akurat Koncert klarnetowy zapisał bez daty dziennej. Czas ukończenia utworu musi być więc wyznaczony za sprawą detektywistycznych niemalże zabiegów. Mozart wspomniał o kompozycji w jednym z listów do żony (7/8 października 1791), a 15 listopada  wpisał do katalogu następny utwór: Eine kleine freymaurer Kantate. Daty te ograniczają więc okres finalizowania pracy nad Koncertem, co nie znaczy, że wszystko wówczas zostało skomponowane. Pierwsze ślady pomysłów są starsze o kilka lat. Zanotowane zostały w 1785 roku, w nieukończonym utworze na rożek basetowy i orkiestrę G-dur (KV 584b lub 621b), a potem dopiero – niemal w całości – wykorzystane w pierwszej część Koncertu klarnetowego A-dur. Mozart zmienił jedynie tonację główną i szczegóły instrumentacji.

Czasem Koncert klarnetowy A-dur KV 622 bywa uznawany za dzieło o specyficznym rodzaju ekspresji i brzmienia. Miałoby symbolizować późny, bardzo dojrzały styl Mozarta, w którym pogodny spokój stapia się z głębokim, ale nie eksponowanym smutkiem, a wszystko skąpane jest w zadumie, „jesiennym”, schyłkowym kolorycie. Części skrajne (obydwie oznaczone po prostu – Allegro), akcentowałyby szlachetną pogodę, centralne Adagio natomiast podkreślałoby rodzaj filozoficznej, stoickiej mądrości. Można i tak myśleć o Koncercie A-dur. Pamiętać jedynie należy, że Anton Stadler – dowcipnie nazywany przez Mozarta „Nàtchinbinitschibi” – był artystą poszukującym. Nie bał się eksperymentów i testowania nowinek technicznych. Klarnet, którym dysponował i na który skomponowany został Koncert A-dur, miał rozszerzoną dolną część skali i różnił się nieco od standardowych instrumentów. Niewykluczone więc, że pierwotnie był Koncert dziełem jeszcze poważniejszym i mroczniejszym. To wielka tajemnica – możemy sobie tylko wyobrazić, jak brzmiał naprawdę.

 

Marcin Majchrowski

 

Fot. James Roberts, Flickr, CC BY-NC-SA

drukuj pdf

zobacz również:

Joseph Haydn | Kwartet g-moll op. 74 +dodaj do schowka
Kanon

Kwartet jeździecki powstał w 1793 roku, u szczytu popularności muzyki Józefa Haydna

Wolfgang Amadeusz Mozart | Czarodziejski flet KV 620: Aria Królowej Nocy (wersja z orkiestrą) +dodaj do schowka
Kanon

Budząca zachwyt i niedowierzanie słynna aria na sopran koloraturowy

Wolfgang Amadeusz Mozart | Czarodziejski flet KV 620: Aria Papagena z I aktu +dodaj do schowka
Kanon

Prościutka, a zarazem pełna uroku aria jest idealnym wprowadzeniem postaci Papagena, jednego z najsympatyczniejszych bohaterów w całych dziejach opery