Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.
×zamknij
Korzystaj z serwisu jako: Dzięki temu otrzymasz treści dopasowane do Twoich potrzeb.
Zobacz również:
< powrót

Antonio Vivaldi | Cztery pory roku | Jesień

kompozytor: Antonio Vivaldi
rodzaj: instrumentalne
Jesień | Cztery pory roku | Antonio Vivaldi

Radość z obfitych zbiorów i uroki polowania

Cykl czterech koncertów skrzypcowych Le Quattro Stagioni należy do najbardziej popularnych obecnie dzieł muzyki poważnej. A jednak ta muzyka, będąca kwintesencją baroku włoskiego – barwna, pełna temperamentu, wirtuozowska i emocjonalna, pozostawała w zapomnieniu aż do lat 30. XX w. Dopiero wspaniały rozkwit wykonawstwa muzyki dawnej, bazującego na wiedzy o praktyce i estetyce baroku, odkrył przed nami walory tej muzyki.

Antonio Vivaldi wydał Pory roku w 1725 r. w Amsterdamie w obszernym zbiorze koncertów skrzypcowych op. 8, noszącym wymowny tytuł Il Cimento dell’ Armonia e dell’ Inventione (Spór między harmonią a wyobraźnią). Koncerty składające się na Pory roku mają typowy dla Vivaldiego schemat trzyczęściowy, bazujący na prawach kontrastu i zaskoczenia: skrajne ogniwa burzliwe, wirtuozowskie, obfitujące w gwałtowne spięcia dramatyczne, podczas gdy część środkowa – słodka, idylliczna, rozmarzona – urzeka zmysłowym pięknem melodycznym. Dzieło jest manifestacją dwóch fundamentalnych dla twórczości Vivaldiego, ściśle powiązanych tendencji: to eksperymentowanie w dziedzinie wirtuozerii i tworzenie słownictwa muzyki programowej.

Wirtuozeria u Vivaldiego (który sam był wielkim skrzypkiem) nie jest tylko olśniewającym popisem akrobatycznej sprawności, ale także potężnym środkiem wyrazu. Ma istotne znaczenie dramatyczne i jakości kolorystyczne, może także zyskiwać funkcję naśladowczą. Wydawać by się mogło, że renesansowe jeszcze hasło imitazione della natura w epoce baroku już się nieco zestarzało. Nic podobnego – to właśnie w tej epoce powstają najbardziej sugestywne obrazy dźwiękowe, a Vivaldi jest jednym z najświetniejszych malarzy natury, znakomitym weneckim kolorystą. W Porach roku to partia solisty zawiera szczególnie wiele fantastycznych pomysłów dźwiękowych, odmalowujących śpiew ptaków, gwałtowny atak burzy, zacinający lodowaty deszcz. Partia orkiestry przynosi z kolei słynne główne „tematy” koncertów (powracające wielokrotnie) – lapidarne, chwytliwe, energiczne, narzucające się witalną rytmiką i prostym rysunkiem melodyki.

 

 

Ewa Obniska

 

Fot. Cztery Pory Roku, Alfons Mucha, Wikimedia Commons, PD

drukuj pdf

zobacz również:

Édouard Lalo | Symfonia hiszpańska d-moll op. 21 +dodaj do schowka
Kanon

Twór pośredni między symfonią i koncertem skrzypcowym

Karol Szymanowski | I Koncert skrzypcowy +dodaj do schowka
Kanon

Tą kompozycją Szymanowski zerwał z tradycją romantyczną i otworzył się na XX wiek

Antonio Vivaldi | Cztery pory roku | Wiosna +dodaj do schowka
Kanon

Czar wiosny sugestywnie odmalowany dźwiękiem